Ostro - com

Marisa Tomei's monologue about deer hunting. Classic...

Inna sprawa, że wyboru geografii jakoś nigdy nie zaakceptował

Zastanawiałem się nieraz ze starszymi kolegami nauczycielami, czy myśmy też byli tacy wrzaskliwi w młodości, czy tylko nasze uszy stały się bardziej czułe

– Rzuć to człowieku

Luigi już klęczy

Cóż to za ekscytujące uczucie! Cóż za niewypowiedziane piękno! Ja, który nigdy nie opuszczałem naszej planety, mknąłem przez lodowatą pustkę kosmosu, prześlizgując się od jednej gwiazdy do drugiej i spoglądałem na wirujące wokół nich planety

– Jezus Maria, Artur! Rozmawiam z Arturem! – przemknęło mi

Kiedy już zaczął myśleć, że jest niewidoczny dla tych ludzi, zatrzymał się przed nim niski mężczyzna o szerokich barach

I było to tak niewymuszone, tak spontaniczne! Kiedy chodził do kina, nie zadawał sobie nigdy trudu myślenia o miriadach techników za każdym ujęciem, kamerzystów, kostiumologów, scenografów, elektryków, modelarzy, operatorów mikrofonów; tu również nie pytał o środki, jakimi postawiono przed jego oczyma Aleksandrię

Poczekajmy! Kiedy wieczorem spotkaliśmy się w kinie, ani słowem nie poruszyłem kłopotliwego tematu

Janisz dzięki swym kontaktom ustalił, że nie opuścił też granic PRL-u, które zresztą o północy zamknięto